RSS  

 رنج موقت تازيانه‌های نقد را بر درد ماندگار خواب‌ماندگی، بخریـد که این تنها راه نجات کشور است

کاروان روشنفکران ما اشتباهات بزرگ و غیر قابل بخششی داشته اند که اگر از همین امروز جبران مافات کنند ، شاید بتوان دست بدست یکدیگر ایرانی آباد ، آزاد و مستقل را بنـا نهاد ، نهال آزادی که در انقلاب 57 کاشتیم ، چون درختی آفت زده ، خشکیده و بی بـر بزرگ شده بدون اینکه سایه گستر و بارور باشد .

این درخت نیاز به آبیاری ملـی دارد تا به ثـمر بنشیند ، فرهیختگان ، نخبگان ، کارگران ، دانشجویان ، نویسندگان و بطور کل همۀ آحاد ملت باید یـاری کنند تا این علف های هرز دشمنـی ، عناد ، فرصت طلبی و تک روی را خشکانده و منتظر به ثمـر رسیدن آزادی و دموکراسی باشیـم ، باید بدانیم که چه می خواهیم نـه اینکه چه نمی خواهیم ، شعار این بـد است مشکلی را حل نمی کند باید بدانیم چه کس یا چه چیز خوب است ،  انسانها در طول تاریخ و بـه فراخور موقعیت های اجتماعی دریافته اند که باید یکدیگر را تحمل کنند و فرهنگ ها و عقاید متفاوت را به رسمیت بشناسند و با نقـد افکار محتلف گزینۀ برتر را برگزینند .

آنانی که دلسوز این ملک و ملت هستند ، باید فرصتها را مغتنـم شمرده و دست یاری بسوی یکدیگر دراز کنند مگر نـه اینکه یکدست صدا ندارد !

امروزه در جهان استبداد و دیکتاتوری چنان منفور و مذموم است که حتی دیکتاتورترین اشخاص مانند صدام هم سعی بر این داشتند نظام خود را دموکراتیک و مردمی معرفی کنند چرا که خواست جامعه جهانی اینست . .

پرچـم مبارزات سیاسی را نباید بدست کسانی سپرد که فکر انتقام از حاکمان پیشین اند این پرچم باید بدست کسانی باشد که نیازهای امروز جامعه را درک کرده و عشق به وطن تمام وجودشان را آکنده باشد